You are using an outdated browser. For a faster, safer browsing experience, upgrade for free today.



  • اختلال شخصیت نافعال- پرخاشگر     passiv – aggressive personality disorder

    اختلال شخصیت نافعالپرخاشگر، جزء اختلالات شخصیتی بوده که در حوزة روان­شناسی شخصیت مورد مطالعه قرار می­گیرد (1).

    مشخصه اصلی اختلال شخصیت نافعال- پرخاشگر، عبارت است از مقاومتی خاص در برابر اجرای الزامات شغلی و اجتماعی. این مقاومت مستقیماً ابراز نمی­ گردد، بلکه شخص ابتدا ترجیح می­دهد که آن­را به صورت انفعالی مانند به تعویق انداختن، وقت تلف کردن، سرسختی و لجاجت به خرج دادن، بی­کفایتی و ناشایستگی نشان دادن، ندانم کاری کردن و فراموش کردن و غیره به کار بندد.

    این الگوی شخصیتی با اخم کردن، طفره رفتن، سماجت، یا ناکارآمدی عمدی که به قصد ناکام کردن دیگران انجام می­گیرد، مشخص می­شود. شرط اصلی برای این طبقه­بندی آن است که یک زمینه اجتماعی به وجود آید تا در آن، از فردی که شخصیت نافعال- پرخاشگر دارد،تقاضای انجام کاری بشود. شخص ظاهراً به انجام دادن کاری که از او خواسته شده، قادر است، اما هیچ کاری را انجام نمی­ دهد. نافعالی منجر به ایجاد ناکامی شدید برای تقاضا کننده می­شود. معمولاً از شخصیت نافعال پرخاشگر، مخالفت آشکاری دیده نمی ­شود، بلکه ظاهراً نگرش همکاری و پذیرش مشاهده می ­شود، بدون اینکه عملی از وی سر بزند؛ مثلاً ممکن است یک نوع اصرار و سماجت در مورد جزییات شیوة انجام دادن یک کار اعمال کند که عملاً از انجام گرفتن هر نوع کار یا پیشرفت آن جلوگیری به عمل آید. کاربرد برچسب نافعال ـ پرخاشگر مستلزم این قضاوت است که خصومت و مخالفت زیربنای رفتار چنین شخصی است.

    این اختلال که به عنوان «اختلال شخصیت منفی کار» هم مطرح است، به دلایل رفتارهای آموخته شده و الگو برداری از والدین بروز می­نماید(2).

    این افراد نیازمند تأیید و توجه دیگران بوده، ولی در درون خود ناراحت می­ شوند، میان میل به وابستگی و استقلال در تعارض هستند و در نتیجه رفتار متغیر داشته و غالباً حالات آنها میان سکوت و اخم از یک سو و پرخاشگری و مخالفت از سوی دیگر، در نوسان است. در برابر توقعات دیگران مقاومت کرده و با رفتار منفیِ مکررِ ناخوشایند برخورد می ­کنند، گویی که تمام خواسته ­های دیگران غیرمنطقی است(3).

    کلیدواژه­ ها

     اختلال شخصیت نافعال، پرخاشگر، بی کفایتی، رفتار منفی.

    ارجاعات

    1- آزاد، حسین. آسیب شناسی روانی. تهران: انتشارات جیحون، 1378، ص 311.

    2- کاپلان و سادوک. دستنامه روان ­پزشکی بالینی. ترجمة محسن ارجمند. تهران: انتشارات روان پزشکی، 1385، ص 354

    3- هرسن، مایکل و ساموئل ترنرام. مصاحبة تشخیصی. ترجمة سعید شاملو و محمدرضا محمدی.تهران: انتشارات رشد، 1388.

     

     

نظر شما