You are using an outdated browser. For a faster, safer browsing experience, upgrade for free today.




  • کمینگاه Ambush place – Ambush site

    کمین­گاه، اصطلاحی است که در ادبیات نظامی و در عملیات کمین به کار می­رود و عبارت است از محل یا نقطه ­ای که نیروهای کمین­کننده، برای به دام انداختن عنصر یا عناصری از دشمن، در کمین به انتظار بمانند. معمولاً کمین­گاه در محل مناسبی انتخاب می ­شود که تا رسیدن به آن نقطه، کوچک ترین اثری از عناصر کمین­ کننده دیده نشود (1).

    کمینگاه، زمینی است که مواضع یک کمین نقطه ­ای، در آن قرار دارد. شناسایی و بررسی دقیق منطقه عملیاتی و محل ورودی دشمن، جهت کمین­گذاری ایده آل، بسیار مهم و در پیروزی تاثیر بسزایی دارد. باید مناطقی را به عنوان کمین­ گاه انتخاب کرد که از حداکثر موانع طبیعی برخوردار بوده و دشمن از لحاظ ورود به آن، اجبار داشته و راه ­های عقب نشینی یا خروجی، کاملاٌ مسدود و دید تیر مناسبی در منطقه نداشته باشد (2).

    از سوی دیگر باید با استفاده از موانع مصنوعی مانند مین­گذاری، استفاده از تله­های انفجاری، سیم خاردار، پرتاب سنگ­ ها، راه­بندی با درختان و غیره، دشمن را به طرف کشتارگاه هدایت کرده و با یک حرکت سریع و هماهنگ شده، ضربات خرد کننده را بر پیکر او وارد نمود (3).

    قسمتی از زمین کمینگاه، کشتارگاه نام دارد که حداکثر آتش­های عناصر کمین، به منظور انهدام کامل دشمن، روی آن باز می­شود و به منظور وارد کردن ضربات نهایی و به دام انداختن کامل دشمن، انتخاب می­گردد. باید در نظر داشت اوضاع طبیعی زمین کشتارگاه، به هیچ عنوان به هم نخورد و چنانچه از مین یا تله­ های انفجاری در مسیر استفاده می­ شود، باید هر علامتی که نشان دهنده وجود کمین در آنجا است، از بین برود، تا موجب هوشیاری دشمن نشود (4). به محض رسیدن نیروی دشمن به محل کشتارگاه، با دستور فرمانده کمین(که ممکن است به طریق ارتباط با بی­سیم یا با استفاده از تیراندازی یا علایم بصری و یا هر علامت و رمز قراردادی دیگر که بین عناصر کمین، تعیین گردیده است) محل کشتارگاه کمین به طور موثر و قاطع زیر آتش گرفته شود و آتش جنگ افزارها طوری باز می­ شود که ضمن تأمین یکدیگر، هیچ گونه راه فراری برای دشمن نمانده و تمام منطقه را آتش شدید عناصر هجوم، بپوشاند (5).

    کلیدواژه ­ها:

     کمینگاه، نیروهای کمین کننده، به دام انداختن، شناسایی دقیق، منطقه عملیاتی، عقب نشینی.

    ارجاعات:

    1-      نوروزی محمد تقی. فرهنگ دفاعی امنیتی. تهران: انتشارات سنا؛ 1385.ص 540.

    2-      احمدی بهروز. عملیات گشتی، کمین و ضد کمین. تهران: معاونت آموزش و تربیت ناجا؛ 1380. ص 70.

    3-      همان. ص 68

    4-      گروه آموزش نظامی. جنگ­های نامنظم. تهران: دانشکده افسری امام علی (ع)؛ 1384. ص 105.

    5-      کشاورزی تیمور. فرماندهی گردان رزمی. تهران: معاونت آموزش و تربیت ناجا؛ 1385. ص 163.

    سایر منابع:

    1-      رستمی محمود. فرهنگ واژه های نظامی. تهران: ایران سبز؛ 1386.

    2-      کشاورزی تیمور. فرماندهی گردان رزمی. تهران: معاونت آموزش و تربیت ناجا؛ 1385.

نظر شما