You are using an outdated browser. For a faster, safer browsing experience, upgrade for free today.



  • پیمان Pact    

    پیمان، اصطلاحی است که در ادبیات مرزی، حقوقی و نظامی به کار برده می­شود. پیمان، به توافق یا قرارداد و معاهداتی که از اهمیت زیاد و جنبه بین­المللی برخوردار هستند و برای موضوعی خاص و معین بین دو یا چند دولت منعقد می­گردند، اطلاق می­ شود (1).

    پیمان قرارداد رسمی، سری یا آشکار، بین دو یا چند دولت است، که به یکدیگر تعهد اعطای کمک­ های سیاسی و نظامی در صورت بروز جنگ و موارد دیگر، می­دهند (2) و سندی است که معمولاً کشورها در زمینه حفظ صلح و همکاری نظامی و دفاعی، منعقد می ­سازند (3).

     پیمان، نوعی توافق میان دولت­ها است ممکن است دو جانبه یا چند جانبه، سری یا علنی، ساده یا دارای سازمان پیچیده، کوتاه مدت یا درازمدت باشد، و ممکن است برای جلوگیری از جنگ یا پیروزی در یک جنگ، به وجود آید (4).

     پیمان با عهدنامه، کنوانسیون و موافقت­نامه، قرابت­هایی دارد که در اینجا با ارائه تعریف هر یک، وجوه اشتراک و افتراق آنها مشخص می­شود:

     عهدنامه عبارت از توافقی است كه به‌صورت كتبی میان دولت‌ها منعقد شده و مشمول حقوق بین‌الملل باشد. اغلب توافقات مهم سیاسی، نظامی و اقتصادی بین كشورها تحت عنوان عهدنامه تنظیم می‌شود.

     كنوانسیون معمولاً برای اسناد مهم همه جانبه، كه دربردارندۀ قواعد بنیادین بین‌المللی‌اند، به‌كار می‌رود؛ مانند كنوانسیون‌های 1958 ژنو راجع به حقوق دریاها (5).

    پیمان برای اسنادی به کار برده می­شود كه معمولاً كشورها در زمینه حفظ صلح و همكاری‌های نظامی و دفاعی منعقد می‌سازند، مثل پیمان صلح پاریس 1928 موسوم به پیمان بریان‌كلوگ.

     موافقت‌نامه معمولاً برای اسناد دو جانبه كشورها كه توسط قوه مجریه در زمینه‌های مختلف اقتصادی، تجاری، فرهنگی، علمی و ... منعقد می‌شوند، اطلاق می‌شود؛ به این‌گونه اسناد، موافقت‌نامه‌های ساده یا اجرایی نیز گفته می‌شود (6).

    کلید واژه ها

     پیمان، عهدنامه، کنوانسیون، موافقت، کمک نظامی، دفاع، حفظ صلح، همکاری نظامی.

    ارجاعات:

    1-     ستاره جلال. مرزبانی(1). تهران: معاونت آموزش ناجا؛ 1388. ص 18.

    2-     آقا بخشی علی و افشاری راد مینو. فرهنگ علوم سیاسی. تهران: مرکز اطلاعات و مدارک علمی ایران؛ 1374. ص 20.

    3-     موسی زاده رضا. بایسته های حقوق بین الملل عمومی. تهران: نشر میزان؛ 1380. ص 134.

    4-     روشن علی اصغر و فرهادیان نوراله. فرهنگ اصطلاحات جغرافیای سیاسی ـ نظامی. تهران: دانشگاه امام حسین (ع)؛ 1385. ص 13

    5-      Stephan Whitish. The International Law Commission's Articles on the Responsibility of States for Internationally Wrongful Acts Adopted on Second Reading. Lei den Journal of International Law; 2002. pp. 891-919

    6- Slomanson, William. Fundamental Perspectives on International Law. Boston, USA: Wadsworth; 2011. pp. 4–5.

    سایر منابع:

    1-   صنایعی ابراهیم. اصول و مبانی مرزبانی. تهران: دانشگاه علوم انتظامی؛ 1384.

    2-   زرقانی سید هادی. مقدمه­ای بر شناخت مرزهای بین الملل. تهران: دانشگاه علوم انتظامی؛ 1386.

    3-   رحمتی راد محمد حسین. مرزبانی،گذرنامه و اتباع بیگانه. تهران: معاونت آموزش ناجا؛ 1374.

     

نظر شما