You are using an outdated browser. For a faster, safer browsing experience, upgrade for free today.



  • آثار مهرگونه  Impression Evidence

    آثار مهر گونه اشیا یا موادی است که مشخصات و ویژگی­های اشیا یا مواد دیگری از طریق تماس مستقیم فیزیکی، روی آنها باقی مانده باشد (1).

    آثار مهر گونه نظیر آثار کفش و لاستیک، بخش کوچکی از مدارک بازیابی شده از صحنۀ جرم است. بهترین موقعیت برای ارزیابی و تفسیر آثار مهر گونه، بررسی آنها در صحنۀ جرم  است.

    کسانی که مسئول بازیابی و ثبت آثار مهرگونه هستند باید نسبت به ویژگی­هایی که مهم هستند، حساس بوده و در عکس برداری و ثبت این شواهد  ویژگی های مورد نظر را مورد توجه قرار دهند.

    چنانچه این آثار با آثار کفش یا چرخ خودرو متعلق به شخص مظنونی مطابقت پیدا بکند به عنوان یک دلیل مادی (عینی) در انتساب جرم به شخص مظنون بسیار ﻤٶثرخواهد بود.

    نواحی و مناطقی که در صحنه های جرم بایستی از نظر وجود آثار مهرگونه مخصوصا آثار کفش بررسی کرد عبارت اند از: محل دقیق وقوع جرم، محل ورود مجرم یا مجرمان، محل عبور از داخل صحنه، مداخل ورودی و خروجی  در اطراف صحنۀ جرم.

    آثار مهر گونه کفش­ها  عموماً با روش قالب گیری  بازیابی می­شوند وآثارلاستیک چرخ  تا طول حداکثر 4 فوت را به آسانی می­توان عکس برداری یا قالب گیری کرد، اما اگر در صحنۀ جرمی ابعاد آثار و تعداد آنها زیاد باشد عکس برداری یا قالب گیری عملاً امکان پذیر نخواهد بود در اینجا بایستی بخشی از آثار  قالب گیری شود.

    مشخصه­های اختصاصی آثار مهرگونه شامل  مشخصه های نوع (چرخ یا کفش )، آثار مربوط به استهلاک و مشخصه­های منحصر به فرد آنهاست. باید توجه داشت که معمولاً آثار مهرگونه کفش و لاستیک چرخ  قدری از اندازۀ واقعی آنها مربوط بزرگ­تر بنظر می­رسند،  بنابراین در هنگام مقایسه، تنها اختلاف جزیی اندازه را نمی­توان به عنوان اختلاف واقعی کفش یا لاستیک چرخ  با نمونه های مورد مقایسه، تلقی نمود و بایستی به ویژگی های فردی کف کفش و سایر علائم اختصاصی توجه کرد (2).

    کلید واژه ها

     آثار مهر گونه، اثر کفش، اثر پا، اثر چرخ وسائط نقلیه.

    ارجاعات

    1-   جی بودزیک ویلیام، اثر کفش و رد پا. ترجمه علی شادکام. تهران: نشر کاراگاه، 1386، ص30.

    2-  نجابتی، مهدی. پلیس علمی. تهران: انتشارات سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاه ها(سمت). ویراست دوم،1391، ص174.

نظر شما