You are using an outdated browser. For a faster, safer browsing experience, upgrade for free today.



  • آشوبگری                  Sedition

     آشوبگر به معنی آشوب­کننده، فتنه ­انگیز، فتنه ­جو است (1). آشوبگری به معنی فتنه­ انگیزی و فتنه­ جویی، ایجاد حرکت و هیجان است. آشوبگری به شیوه­ هایی که برای تحریک احساسات عمومی و تهییج آنها به ­کار می­رود اطلاق ميشود (2).

    آشوب و آشوبگری، تلاش برای ایجاد نوعی برداشت آمیخته با هیجان و گاه آشوب­انگیز، در میان مردم نسبت به یک امر سیاسی است. از این رو آشوب­گر کسی است که می­کوشد با چنین عملی بر اندیشه و کردار انبوه مردم اثر گذارد (3).

    آشوبگری، علاوه بر ماهیت مجرمانة آن، با روحی از ناسپاسی همراه است؛ که ماهیت این تخلف را افزایش می ­دهد. در انگلستان، تخلفات علیه آرامش کشور را آشوبگری نمی­ خوانند؛ بلکه آشوب­گری را شامل هجونامه ­های آشوبگرانه، کلمات آشوب­گرانه، یا توطئه­ های آشوب­گرانه می­ دانند. همة انواع اعمال آشوبگرانه، بر نارضایی شدید از حکومت و از صاحبان اقتدار و بر آرزوی تغییر، دلالت می­کند. به عبارت دیگر، اعمالی را آشوبگری می­دانند که به خاطر موضوعشان ناخشنودی یا نارضایی برانگیزند؛ موجد اغتشاش عمومی شوند؛ یا به جنگ داخلی بی نجامند.

    در آمریکا، آشوبگری را بر اساس قانون تعریف می­ کنند. بر طبق قانون فدرال، آشوبگری کمک به براندازی یا نابودی حکومت است. متهم به آشوب­طلبی، کسی است که به قصد برانداختن حکومت، نوشته یا مطلبی را چاپ کند، انتشار دهد، ویرایش کند، پخش کند، منتشر کند، بفروشد، توزیع کند، یا در معرض نمایش عموم بگذارد، که در آن مطلب وظیفه، ضرورت، مطلوبیت یا مناسبت براندازی یا نابودی هر نوع حکومت ایالات متحد به وسیلة زور یا خشونت یا کوشش­ هایی در این جهت مورد تأیید یا راهنمایی یا تعلیم قرار گرفته باشد. آشوبگری، اتهام کسانی نیز هست که گروهی را سازمان دهند یا اقدام به سازماندهی آن کنند یا عضویت گروهی را بپذیرند که هدفش برانداختن حکومت از راه قهر یا خشونت باشد (4).

    در نتیجه آشوبگری عبارت است از:

    1- تحریک آشکار اهالی کشور (از طریق سخنرانی، نشریات چاپی، وسایل سمعی و بصری وعمل) به منظور برهم زدن اساس حکومت.

    2- شیوه ­های غیرقانونی و اعمال خشونت برای تغییر حکومت (5).

    کلید واژه ها

     اغتشاش، جنگ داخلی، تغییر حکومت، براندازی، آشوبگری.

    ارجاعات

    1- عمید، حسن. فرهنگ عمید. تهران: مؤسسه انتشارات امیرکبیر، 1374، ص 48.

    2- طلوعی، محمود. فرهنگ جامع سیاسی. تهران: نشر علم،1390، ص 34.

    3- آشوری، داریوش. دانشنامه سیاسی. تهران: انتشارات مروارید،1373، ص 216.

    4- گولد، جولیوس و ویلیام ل کولب. فرهنگ علوم اجتماعی. گروه مترجمان. ویراستار محمدجواد زاهدی. تهران: انتشارات مازیار، 1384، صص 14 و 13.

    5- آقابخشی، علی و افشاری­راد، مینو. فرهنگ علوم سیاسی. تهران: نشر چاپار، 1383. ص 613.

    منابع بیشتر

    1- الیاسی، محمدحسین و حجت­الله مرادی. اغتشاش، شورشگری و عملیات روانی از نظریه تا عمل. تهران: انتشارات زرد، 1388، ص 189.

    2- گر، تدرابرت. چرا انسان­ها شورش می­ کنند؟ ترجمة علی مرشدی­زاد. تهران: انتشارات پژوهشکده مطالعات راهبردی، 1388.

     

     

     

     

نظر شما